από τους 300 της "διανόησης"

Τελικά επιβεβαιώνεται ότι πολλοί δεν προσέχουν «που βάζουν την υπογραφή τους»!

Σ’ αυτούς τους «απρόσεκτους» συμπεριλαμβάνονται άνω των 300 πολίτες των οποίων κατατάσσονται στην ελίτ της διανόησης. Καθηγητές πανεπιστημίων, συγγραφείς, διπλωμάτες, καλλιτέχνες, οικονομολόγοι, ιστορικοί και άλλοι επιστήμονες, η αφρόκρεμα της διανόησης, (κουλτουριάρηδες τους είχε αποκαλέσει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου), υπέγραψαν και υπογράφουν κείμενο “στήριξης” της συμφωνίας των Πρεσπών, που «τα βρήκαν» οι δυο κυβερνήσεις, των Αθηνών και των Σκοπίων, για την μετονομασία της ΦΥΡΟΜ σε “Βόρεια Μακεδονία”. Και βέβαια “erga omnes” (γενικής χρήσης)! (στα λατινικά προοδεύουμε), «ξεκολλήσαμε από το regina rosas amat και αφού μείναμε επ’ αρκετόν στην αυστηρή διδασκαλία του Σόιμπλε με το pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) φτάσαμε και στη διπλωματική ορολογία... Να δούμε πότε θα καταλήξουμε στο salus populi suprema lex esto (η σωτηρία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος).

Στο θέμα μας: «η ιστορική συμφωνία των Πρεσπών», λένε οι αυτοπροσδιοριζόμενοι αριστεροί, δημοκράτες, προοδευτικοί «είναι μία έντιμη συμφωνία που εξασφαλίζει το μέλλον των λαών των δύο χωρών αλλά και της βαλκανικής γειτονιάς μας με ειρήνη, αλληλεγγύη και συνανάπτυξη»!

Ωραία λόγια και ωραίες ιδέες για ...μικρά παιδιά, απαίδευτους, ανιστόρητους, ανυποψίαστους και αισιόδοξους, αλλά ενδεχομένως και για κάποιους πονηρούληδες.      

Δεν ξέρω όμως γιατί το μυαλό μου πάει στη Βόρεια και Νότια Κορέα, στο Βόρειο Βιετνάμ (που κατέκτησε το Νότιο, με εκατόμβες αίματος), και γιατί αυτή η επιμονή, αυτός ο “έρωτας” των Σλάβων αυτών με τη Μακεδονία; Οι ΗΠΑ το είπαν πριν ακριβώς 50 χρόνια, αλλά το ξείπαν, γιατί το ξέχασαν κι εμείς δεν τους το θυμίζουμε...

Οι συμφωνίες ΔΕΝ τηρούνται ή ανατρέπονται όταν οι συγκυρίες το επιτρέπουν, από τους ισχυρούς ή τους εν δυνάμει ισχυρούς της δεδομένης ιστορικής περιόδου.

Το θέμα δεν είναι ηθικό αλλά πραγματιστικό. Ιδού τι παρατηρεί και ομολογεί επ’ αυτού ο Μέγας Ναπολέων: Στην επισήμανση του Μακιαβέλλι στον “Ηγεμόνα”, πως οι ηγέτες που δεν έδωσαν σημασία στην αξιοπιστία, γνωρίζοντας πώς να εξαπατούν με δόλια μέσα τους ανθρώπους, κατάφεραν μεγάλα πράγματα, ο Ναπολέων παρατηρεί: «τέχνη που χρειάζεται να βελτιωθεί κι άλλο»1. Μια συμβουλή που έπιασε τόπο στους σημερινούς επίγονους. Δεν θα επιχειρηματολογήσω σε όσους καλόπιστα διαφωνήσουν. Είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα της αθέτησης στην εποχή μας, και 50 – 100 χρόνια πίσω, ώστε να περιττεύει η μνημόνευσή τους.

Για δε τους έντιμους και ειλικρινείς ηγέτες, ο Ναπολέων είναι πλέον κυνικός: «οι χαζοί βρίσκονται εδώ για να διασκεδάζουμε εμείς»2 (οι έξυπνοι). Και στο κεφ. 18 (σελ. 275) ο Μακιαβέλλι λέει: «Δεν μπορεί λοιπόν ένας συνετός άρχοντας να κρατάει το λόγο του, όταν αυτό τον ζημιώνει και όταν πια δεν υπάρχουν οι αιτίες που τον υποχρέωσαν να δώσει υποσχέσεις». Ποτέ δεν έλειψαν οι νομιμοφανείς αιτίες και δικαιολογίες για την αθέτηση των υποσχέσεων!

Τώρα γιατί επικαλούμαι συνεχώς τον Μακιαβέλλι και τον Ναπολέοντα· όχι επειδή τους έχω εκδώσει και “ξεκοκαλίσει”, αλλά επειδή ο Μακιαβέλλι είναι η βάση της πολιτικής επιστήμης της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν είναι δεοντολογιστής αλλά πραγματιστής και δεν έγραψε τον “Ηγεμόνα” για να γίνει αρεστός στους λαούς, αφού δεν θα το διάβαζαν, αλλά στο νεαρό ηγεμόνα των Φλωρεντινών Λορέντζο των Μεδίκων, που κατέλαβε την εξουσία με τη βοήθεια των Ισπανών, καταργώντας τη “δημοκρατία” της αριστοκρατίας των χιλίων επί 100.000 υπηκόων. Τον δεν Ναπολέοντα επειδή τα σχόλιά του δεν τα έγραφε για να τα εκδώσει και δεν τα εξέδωσε αυτός, αλλά για δική του προσωπική χρήση· άρα είναι ειλικρινή! Πραγματική εμπιστοσύνη έχω στην μονοατομική συζήτηση, και στα γραφόμενα που έχουν διατυπωθεί με την πεποίθηση του ιδεολόγου, όπως του Ρόμπερτ Κούπερτ3 τον οποίον επίσης επικαλούμαι συχνά, όχι όμως ε.π. στον Κίσινγκερ.

Να ξαναγυρίσω όμως στους 300 χωρίς την ελπίδα της αναθεώρησης των απόψεών τους για το έθνος και των απόψεων για τα Σκόπια και τις διεθνείς σχέσεις. Να θυμίσω μόνο τί είχε πει ο Π.τ.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, στις αρχές του 1990 στον Αντώνη Σαμαρά όταν ήταν υπουργός εξωτερικών: δεν φοβάμαι ένα μικρό κράτος σαν τα Σκόπια. Εκείνο που με ανησυχεί στην ιδιαίτερα ρευστή εποχή που ζούμε, είναι μήπως αύριο κάποιες δυνάμεις, στο συσχετισμό με τις επιδιώξεις τους, ανακινήσουν το μακεδονικό και τους έχουμε δώσει εμείς τη νομιμοποίηση, με την αναγνώριση του ονόματος (σε ελεύθερη απόδοση). Και μην το πάρετε “κομματικά”, γιατί και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει λακωνικότερα: «ούτε το όνομα Μακεδονία, ούτε παράγωγό του».

Να γιατί δεν βλέπω «την οικοδόμηση ενός σταθερού μέλλοντος φιλίας και ειρήνης με το “Βόρεια Μακεδονία”», που βλέπουν οι 300 διανοούμενοι που κινήθηκαν προφανώς αυτοβούλως και αυθορμήτως... Το μόνο που βλέπω είναι ότι υποκύψαμε και πάλι στις απαιτήσεις της μεγάλης “συμμάχου” χώρας της Εσπερίας και του Ράιχ της Γερμανικής Ευρώπης, ερχόμενοι σε ρήξη, όπως δυστυχώς είχα προβλέψει με τη Ρωσία, βοηθώντας τη διεύρυνση του επεκτατικού ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια (κοίτα το άρθρο μου “Το μικρόβιο του εθνικισμού”, 23.6.18, φύλ. 1040).

Οι συμμαχίες δεν έχουν σχεδόν άλλο στόχο παρά μόνο αυτόν: «την ενίσχυση και την προστασία του ισχυρού». Τα λέει και πάλι ο Μακιαβέλλι και ο Ναπολέων στο 7ο κεφάλαιο του “Ηγεμόνα”. Εκείνο όμως που με ανησυχεί περισσότερο είναι ο αφορισμός των 300 της διανόησης, για τον εθνικισμό που τον ταυτίζουν με το τέρας του φασισμού και του ρατσισμού. Λένε: «σ’ αυτές τις ιστορικές στιγμές, όπου στην Ευρώπη παρατηρείται η άνοδος της ακροδεξιάς, του εθνικισμού, του σωβινισμού και του ρατσισμού, φαινόμενα εξαιτίας των οποίων έχουν κυλήσει ποταμοί αίματος στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια...». Δίνουν δηλαδή συγχωροχάρτι στην πραγματική αιτία, στον καπιταλισμό και ενοχοποιούν τον εθνισμό που όταν κάποιοι τον καπηλεύονται, ασχημονούν, δημιουργούν σύγχυση και οδηγούν τους αυτοπροσδιοριζόμενους προοδευτικούς αριστερούς στην ταύτισή τους με τους θεωρητικούς της παγκοσμιοποίησης, όπως του Ρ. Κούπερ και άλλων που θέλουν και επιδιώκουν τη διάλυση των εθνών και την ομογενοποίηση των λαών – μαζών – καταναλωτών.

Ήταν “ακροδεξιό” το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ); Είναι “φασίστας” ο Μίκης Θεοδωράκης, που δήλωσε για τη Συμφωνία: «Η χώρα μας σύρθηκε σε μια πράξη ιστορικής ήττας και εθνικής μειοδοσίας, με απρόβλεπτες επιπτώσεις»;

――――――

  1. 1. Μακιαβέλλι: «Ο Ηγεμόνας με σχόλια του Ναπολέοντα» κεφ. 18, σελ. 272, σχόλ. 3, έκδ. Σκαραβαίος.
  2. 2. Ως άνω σχόλ. 5
  3. 3. Ρόμπερτ Κούπερ, «Η Διάσπαση των Εθνών», σύγχρονος διπλωμάτης γενικός διευθυντής της υπηρεσίας εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας της Κομισιόν της Ε.Ε.
Αφήστε σχόλιο...

Διαφήμιση

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Διαφήμιση (1a)

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 413 επισκέπτες και κανένα μέλος