Aι Μεγάλαι δυνάμεις “Δεν θέλουν να επέμβουν εις τα εσωτερικά πράγματα της Ελλάδος, αλλ’ είναι ηναγκασμέναι...

 

Και, καθόλου ξαφνικά, ο Ταγίπ Ερντογάν ξαναχτύπησε την ...ιστορία, μ’ ένα ψηλοκρεμαστό πλασάρισμα (σαν παλιός ποδοσφαιριστής), στο Εμπορικό Επιμελητήριο της Σμύρνης, με μια απίθανη παραχάραξη της Ιστορίας. “Δημοκρατικά” εκλεγμένος “Σουλτάνος” είναι, ότι θέλει λέει: Και να τι λέει: τί είπε: «Το μεγαλύτερο χτύπημα που δόθηκε σε αυτή την ωραία πόλη ήταν από τους Έλληνες στρατιώτες, που έκαψαν τη Σμύρνη, την ώρα που υποχωρούσαν. Μην κοιτάζετε που λένε ότι το έκαναν οι Τούρκοι. Τα πιο μεγάλα χτυπήματα τα έκαναν αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους πολιτισμένο σ’ αυτή την περιοχή».

Τώρα ποιος έκαψε τη Σμύρνη, ποιος τη ρήμαξε, ποιος ξερίζωσε τριών χιλιάδων ετών ελληνισμό, μόνο το αίμα των σφαγιασμένων ξεπερνάει το μελάνι που έχει χυθεί, για να γραφεί και να τυπωθεί η ιστορία και οι ιστορίες των θυμάτων και της τουρκικής βάρβαρης αγριότητας.

Όμως ποιος του έδωσε ζωή, ποιος του έδωσε ανάσα;, ώστε να “ζουμώσει”, να ανδρωθεί και ν’ αποθρασυνθεί ο χιλίων ετών εχθρός του ελληνισμού, του πολιτισμού και άλλων αρχαίων λαών, όπως των Κούρδων, των Αρμενίων κ.ά. Ασε, τι έχουν γράψει και τι διηγούνται οι δικοί μας.

Εμείς εδώ αναφερόμαστε μόνον σ’ έναν ξένο, αυτόπτη και αντικειμενικό μάρτυρα· τον Αμερικανό Τζορτζ Χόρτον, Πρόξενο των Η.Π.Α. στη Σμύρνη από το 1917 έως το 1922, όπου παρέμεινε παρατηρώντας και βιώνοντας τα γεγονότα μέχρι που ξέσπασε η μεγάλη φωτιά της 13ης Σεπτεμβρίου 1922, που άναψαν οι ...πυρομανείς «Έλληνες στρατιώτες»! Τις περιγραφές των τουρκικών αγριοτήτων και την καταστροφή της Σμύρνης την περιγράφει ο Τζ. Χόρτον στο βιβλίο του «Η Μάστιγα της Ασίας – 1922 η Μικρασιατική καταστροφή»1.

(Η ιδρύτρια της 7ης και ψυχή της εφημερίδας Α. Βενετσάνου είχε την καλή τύχη να γνωρίσει την κόρη του Χόρτον, Νάνσυ, που ζούσε στην Ελλάδα και δη στη Βούλα, και επιβεβαίωσε όσα τραγικά γράφει ο πατέρας της, μαζί με το συνεργάτη μας Γιάννη Κορναράκη, λίγα χρόνια προτού ολοκληρώσει το βιολογικό της κύκλο, το 2016, σε ηλικία 104 ετών).

Βουβοί θεατές, της καταστροφής «των Παρισίων της Ανατολής» οι συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας, των ΗΠΑ!...

Η λέξη «καταστροφή» δεν μπορεί να αποδώσει ηχητικά το περιεχόμενο της κεμαλικής αγριότητας, των σφαγών, των κτηνωδών βιασμών, των ωμοτήτων, την οσμή, τη θέαση, την καύση του εμπρησμού.

Ποιος έφταιξε;

Η συγκεκριμένη ιστορία, δεν είναι “ιστορίες” – αφηγήματα. Η συγκεκριμένη ιστορία, που δεν διδασκόμαστε, - ή, ακόμη χειρότερα τη διδασκόμαστε παραχαραγμένη, ως συνωστισμό, ας πούμε, ή ως «έκρηξη» ενός καταπιεσμένου και «αδίκως» εξουθενωμένου έθνους – η ιστορία της Μικρασιατικής καταστροφής δεν είναι ένα αφήγημα μυθιστορηματικό· είναι γεννήτορας – γενεσιουργικό αίτιο και φύτρα της παρούσας κατάστασης.

Στην έκταση ενός άρθρου δεν μπορούμε να περιγράψουμε ούτε άκρως περιληπτικά τα γεγονότα εκείνης της εποχής, που χάραξαν, που στιγμάτισαν την πορεία του έθνους, και οι «ημέρες μας» περικλείουν ένα μόνο τμήμα της – κι όχι το πιο σημαντικό – (οι «ημέρες μας» είναι το «κυπριακό» με την εισβολή και κατοχή, τα «πριν» και τα «μετά», οι τουρκικές απαιτήσεις στα ενεργειακά κοιτάσματα, οι απαιτήσεις στο Αιγαίο κι όχι μόνο, οι καθημερινές παρενοχλήσεις, συμβάντα, παραβιάσεις, αμφισβητήσεις που μας κοστίζουν υπερβολικά σε χρήμα, ζωές, εντάσεις).

Να σκιαγραφήσουμε μόνο θα αποπειραθούμε αναφερόμενοι σε κομβικά σημεία της περιόδου, που προηγήθηκε του οδυνηρού πλήγματος για το έθνος, που αποτέλεσε η Μικρασιακή Καταστροφή και η δημιουργία του «σύγχρονου» τουρκικού κράτους.

Ας αρχίσουμε απ’ το αναμενόμενο τέλος του ιστορικού κεφαλαίου» από το «Δημοκρατικό Μανιφέστο» του «πατέρα της Δημοκρατίας», Αλέξανδρου Παπαναστασίου:

«...η Ελλάς, πιστή εις τας παραδόσεις και τας υποχρεώσεις της, εν πλήρει γνώσει των συμφερόντων και συναίσθήσης των δικαιωμάτων της, καταπνίξασα έκθεσμον εσωτερικήν αντίδρασιν, εισήλθεν εις τον παγκόσμιον πόλεμον και ηγωνίσθη και αυτή ολοψύχως προς επικράτησιν του δικαίου, εξασφάλισιν της εθνικής ελευθερίας και παγίωσιν της ειρήνης εις την Ευρώπην. Και, εμπιστευθείσα τα δίκαιά της εις τους Μεγάλους Συμμάχους, τους παλαιούς προστάτας και φίλους της, είδε τας προσδοκίας της δικαιουμένας, αφού δια των συνθηκών με την Βουλγαρίαν και την Τουρκίαν και των συναφών προς αυτάς διεθνών πράξεων ανεγνωρίσθησαν κατά το δυνατόν μέτρον αι εθνικαί μας διεκδικήσεις.

Και ανέθεσαν μεν οι Σύμμαχοι την εφαρμογή της Συνθήκης των Σεβρών εις την Ελλάδα, αλλ’ εξηκολούθουν οι ίδιοι τας εχθροπραξίαις με τους Τούρκους».

«Όμως τα πράγματα μετεβλήθησαν άρδην από της 22ας Νοεμβρίου 1920

«...Αι σύμμαχοι Μεγάλαι Δυνάμεις, βλέπουσαι κατά ποίον τρόπον επεδίωκαν τα κυβερνώντα κόμματα να λύσουν το δυναστικόν ζήτημα, εδήλωσαν επισήμως ότι: “Δεν θέλουν να επέμβουν εις τα εσωτερικά πράγματα της Ελλάδος, αλλ’ είναι ηναγκασμέναι να δηλώσουν δημοσία ότι η παλινόρθωσις επί του θρόνου της Ελλάδος, ενός ηγεμόνος του οποίου η όχι νομιμόφρων στάσις και διαγωγή εγένετο δι’ αυτούς πηγή δυσχερειών και απωλειών σοβαρών δεν θα ηδύνατο να θεωρηθή παρ’ αυτών ειμή ως κύρωσις παρά της Ελλάδος των εχθρικών πράξεων του Βασιλέως Κων/νου. Το γεγονός τούτο θα εδημιούργει μίαν κατάστασιν νέαν, δυσμενή εις τας σχέσεις μεταξύ της Ελλάδος και των Συμμάχων και εις την περίστασιν αυτήν αι τρεις Κυβερνήσεις δηλούν ότι επιφυλάσσουν δι’ εαυτάς πλήρη ελευθερίαν δράσεως δια να κανονίσουν την κατάστασιν αυτήν”». Ξεκάθαρα πράγματα.

Η σοβαρότατη αυτή επίσημη δήλωση των συμμάχων χωρών (Γαλλίας, Αγγλίας, Ιταλίας) απεκρύβη από το λαό, από τα κυβερνώντα βασιλικά κόμματα, για να μην επηρεασθεί το αποτέλεσμα του σκηνοθετηθέντος δημοψηφίσματος της παλινορθώσεως του Βασιλέως Κωνσταντίνου, «υπέρ της οποίας (παλινόρθωσης) κανείς πολιτικός, πονών την πατρίδα, δεν επιτρέπετο να ταχθή, μετά την συμμαχικήν νίκην, κατά της Γερμανίας».

σ.σ. Πολιτικός και υπεύθυνος πολίτης, βεβαίως, αν εγνώριζε και αν σκεπτόταν.

Και συνεχίζει η δκακήρυξη των «δημοκρατικών φιλελευθέρων» του Αλ. Παπαναστασίου τις αναμφισβήτητες εκ των ιστορικών γεγονότων διαπιστώσεις της (ιστορικών γεγονότων και αποδείξεων από τα αρχεία του Αυστριακού Υπουργείου Εξωτερικών2 και άλλες πηγές3, ώστε ο Γ. Βεντήρης4, αναφερόμενος σε επιστολή τού Ελ. Βενιζέλου, να μιλάει για «αναμφισβήτητη πλέον βασιλική προδοσία»)

Εκτοτε επισωρεύονται αι εθνικαί συμφοραί.

Και παρατηρεί ακολούθως επί λέξει η διακήρυξη: «...Η Ελλάς εξέπεσεν από την επίζηλον θέσιν που είχεν εις το πλευρόν των Συμμάχων. Κάθε οικονομική αρωγή εκ μέρους αυτών διεκόπη. Ο Βασιλεύς, επανελθών, δεν ανεγνωρίσθη. Ανεγνωρίσθη όμως ο Κεμάλ και η Κυβέρνησις της Αγκύρας ως νόμιμος και ως κυρίως εκπροσωπούσα την Τουρκίαν. Η Συνθήκη των Σεβρών εγκατελείφθη».

Ο διχασμός που προκάλεσε το παλάτι και οι θυσίες του Έθνους πήγαν τσάμπα.

Η Μικρασιατική καταστροφή, η πολιτειακή αλλαγή και ο εκσυγχρονισμός της Τουρκίας, οι εμφύλιες διαμάχες και άλλες συμφυείς αδυναμίες του πολιτικού κόσμου, η έλλειψη διαχρονικής και υπερκομματικής πολιτικής, επί των εθνικών θεμάτων σε επιστημονική βάση επεξεργασίας, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, που δεν αποκλείει ένα ζοφερότερο μέλλον, με βαθύτερους και μη αναστρέψιμους κινδύνους για το έθνος.


  1. 1. Τζορτζ Χόρτον: «Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ - Η Μικρασιατική Καταστροφή», εκδόσεις Μίνωας.

1β. Αλ. Παπαναστασίου: “Πολιτικά Κείμενα”, σελ. 6 & επ.

  1. 2. Πολυχρόνη Ενεπεκίδη (καθηγητή ιστορίας του Παν/μίου της Βιέννης): “ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟΣ”.
  2. 3. Στεφ. Τσαπάρα: “Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ”, τόμ. 3ος.
  3. 4. Γ. Βεντήρη: “Η Ελλάς του 1910-1920”.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 2674 επισκέπτες και κανένα μέλος