Αύριο συμπληρώνονται 197 χρόνια από την τυπική έναρξη της επανάστασης του 1821. Κι αντί για έπαρση, για υπερηφάνεια, με κυριεύει θλίψη και οργή. Ναι, ΟΡΓΗ!!

Γιατί γνωρίζω. Κι όσο γνωρίζω, οργίζομαι. Κι ας μην τα γνωρίζω όλα... Κι ας ξέρω λίγα!

Εκείνο που ξέρω είναι πως η εξουσιολαγνία, η αρχομανία, σ’ ένα κράμα απληστίας και πλουτο-φιλίας, κυρίως των πολιτικών, αλλά και κάποιων οπλαρχηγών, καπεταναίων και

Καραβοκυραίων νόθευσαν, εξέτρεψαν και κατέστρεψαν την επανάσταση του γένους.

Και απόγονοι πολλών από δαύτους – φυσικοί ή πνευματικοί – όπως και τα κόμματα – αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό... με άλλα ονόματα και κανόνες παραμένουν τα ίδια.

Δεν θα μιλήσω, τώρα, για ονόματα. Τι να πω τώρα, για τον Μαυροκορδάτο, που μας έδεσε στο άρμα της Αγγλίας, για να παίξουμε τα «παιχνίδια» της κοσμοκρατορίας της και της οικονομικής πλουτολατρείας της. Είναι γνωστή η ιστορία των δανείων, που τ’ ανακρούσματά τους – τα αντιμάμαλα – ακόμα πληρώνουμε και θα πληρώνουμε.

Τι να πω, τι να θαυμάσω και για τι να καμαρώσω; Για τα ηρωικά κατορθώματα; Ναι! Για τους μπουρλοτιέρηδες, που άλλοι γινήκαν Υπουργοί και άλλοι ψωμοζήτουλες και κάποιοι αξιοπρεπώς πεινώντες...

Για κάποιους «αγωνιστές» Ρωμιούς ή «φιλέλληνες», που βρήκαν ευκαιρία πλουτισμού την ώρα – τότε και τώρα – που η πατρίδα και οι συμπατριώτες είχαν χρείαν και το ένα γρόσι;

Ή για τους λιπόψυχους – «φωτιά και τσεκούρι» του «Γέρου» για να τους συνετίσει.

Ή για τους Νενέκους που προσκύνησαν τον Ιμπραήμ για κτήματα κι ένα κονάκι κι άλογο... ή για την πολιορκίαν του φρουρίου των Πατρινών με τους πολιορκητές χριστιανούς να την «κοπανάνε» την Κυριακή των Βαΐων, ενώ ήταν έτοιμο να πέσει κι οι Τούρκοι να παραδοθούν, γιατί «οι οπλοφόροι χωρικοί, όλοι απειροπόλεμοι, αφιλότιμοι και κωφεύοντες εις τας πατριωτικάς φωνάς των αρχηγών, έφυγαν αισχρώς απέμπροσθεν του εχθρού, αφήσαντες και την πόλιν και τα κανόνια και αυτά τα πολεμοφόδια (που τόσο είχαμε ανάγκη) εις χείρας του (εχθρού)»1.

Κι άλλα πολλά και παντού και στα ηρωικά Ψαρά και την Κάσο κι αλλού, όχι από έλλειψη «ψυχής», όσο από έλλειψη στρατηγικής τέχνης, οργάνωσης, πειθαρχίας, «πονηριάς της αλεπούς», γνώσης και κυρίως, από έλλειψη ηγεσίας! Τί μου θυμίζει τούτο το τελευταίο; Γιατί την ιστορία μπορεί να τη γράφουν οι λαοί, κι έτσι είναι, αλλά καθοδηγούμενοι από άξιες, μέτριες ή ανάξιες ηγεσίες.

Έχει αλλοιωθεί η φύση του Έλληνα, σιγά - σιγά, από τον Αλέξανδρο και δώθε. Κι όσο εκείνος ζούσε και θριάμβευε και μεγαλουργούσε, το πράγμα δεν φαινότανε. Από τους επιγόνους του όμως και μετά και τις φαγωμάρες τους, τα πράγματα άρχισαν καταφανώς ν’ αλλάζουν. Ήρθε κι ο χριστιανισμός με την παθητικότητα, τη μοιρολατρία και το φανατισμό, άλλαξε κι ο λαός φιλοσοφικές κατευθύνσεις και διαθέσεις. Το «Εμείς», έγινε «εγώ». Ο σώζων εαυτόν σωθείτω! Κι αν από ηθικής πλευράς μπορεί να είναι ολίγον έτσι, από κοινωνικής και πολιτικής δεν είναι καθόλου έτσι. Κανένας δεν σώζεται μόνος του, γιατί δεν ζει μόνος του.

Κι αυτό ισχύει, ακόμα κι εκεί που πρέπει να στηρίζεται κανείς (κράτος, οντότητα, ομάδα) στις δικές του ιδίως δυνάμεις. Κατά πως λέει ο Μακιαβέλλι κι επιβεβαιώνει ο Ναπολέων στα σχόλιά του, «...τα ξένα όπλα ή φεύγουν από πάνω σου, ή σε βαραίνουν, ή σε πνίγουν»2.

Κάνουμε αυτή την αναφορά για τον επιπλέον λόγο ότι ο Ναπολέων ήταν σύγχρονος της ελληνικής επανάστασης. Ο ελληνικός λαός πίστευε και δυστυχώς πιστεύει ακόμη και σήμερα, στην έλευση ή την συμπαράσταση σύγχρονου «Μεσία». Είτε αυτός είναι το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ, είτε η Ε.Ε., είτε ο Πούτιν ή οποιοσδήποτε άλλος. Τότε, στην επανάσταση, ήταν ο Τσάρος. Για άλλους, ανάλογα με τις προσωπικές σχέσεις που είχαν αναπτύξει, - εμπορικές, επιχειρηματικές, μορφωτικές, πολιτισμικές ή προσωπικές καθαρώς -, οι Αγγλοι και οι Γάλλοι κυρίως. Γι’ αυτό και οι «φιλικοί», ως παραφυάς, αρχικά της «φιλομούσου εταιρείας» που δεν είχε κανέναν επαναστατικό σκοπό, αλλά πολιτιστικό, και προστάτη της είχε τον Ι. Καποδίστρια, Υπουργό του Τσάρου (αυτοκράτορα) της Ρωσίας, Αλέξανδρου, άφηνε να διαρρέει ότι επικεφαλής της, ως ‘υπερτάτη Αρχή» ευρίσκετο ο Τσάρος. Και καλά έκαναν οι φιλικοί, γιατί «θρησκευτική ομοδοξία και άσπονδον μίσος προς τους Τούρκους συνέδεαν πάντοτε Έλληνας και Ρώσους»3. Κι έκαναν καλά οι «φιλικοί», όπως επισημαίνει και ο Σπ. Τρικούπης (1788 – 1873), για τους Έλληνες: «...εύκαμπτοι και ύπουλοι, ως εκ της πολιτικής θέσεώς των, προσεκτικοί και επιτήδειοι να ωφελούνται εκ των συμπιπτουσών περιστάσεων...»4

Αλλά, βέβαια, «δεν ήταν δυνατόν να φανώσι διόλου ανάξιοι της λαμπράς καταγωγής των»4 και

...Εκαναν το θαύμα

Έκαναν το θαύμα χάρη στη φυσική τάση, ιδιαίτερα της κατηγορίας εκείνης των Ελλήνων, που θεωρούν υπέρτατο και αναγκαίο αγαθό την ελευθερία, «προτιμώντες παντός άλλου καλού την απόλαυσιν της ελευθερίας αν και αγρίας και ακανονίστου, απαρνούνται οικειοθελώς πάσαν συμβίωσιν μετά των ομοίων (υποδούλων), κι έτσι, αφ’ ης η Ελλάς υπεδουλώθη, δημιουργήθηκε μια νέα τάξη ανθρώπων, των κλεπτών. Η αντιστασιακή και συνακόλουθα αντικοινωνική στάση των κλεπτών δημιούργησε την ανάγκη στον κατακτητή να φτιάξει μια τάξη «χωροφυλάκων» εκ των «ιθαγενών», των αρματωλών, που άλλαζαν συχνά θέση με τους κλέφτες και τούμπαλιν και οι δυο μαζί κράτησαν μια τάξη οπλοφόρων και μια τάση πολεμική κι αξιόμαχη.

Αυτή ήταν η «μαγιά» και η ψυχή της επανάστασης, μαζί με το πνεύμα της που αποτελούσε η αστική τάξη, μαζί με τη διανόηση, που τις ζωογόνησαν οι ιδέες της γαλλικής επανάστασης.

Το δίδαγμα όμως της ελληνικής επανάστασης, που δεν το πήραμε γιατί δεν το διδαχθήκαμε και γιατί δεν φροντίσαμε να το αυτοδιδαχθούμε, είναι πως «οι συμμαχικοί στρατοί (κάποιων ισχυρών κρατών), είναι ωφέλιμοι και καλοί για τους ίδιους, αλλά γι’ αυτόν που τους καλεί, είναι σχεδόν πάντα επιζήμιοι. Γιατί αν νικηθούν καταστρέφεται κι αυτός που τους κάλεσε, και αν νικήσουν, γίνεται αιχμάλωτός τους»5. Το έχουμε υποστεί επανειλημμένα, αλλά δεν μας έχει γίνει μάθημα. Και συνεχίζουμε και ΣΗΜΕΡΑ.

Μ’ όλα ταύτα και παρ’ όλα ταύτα, για τις μεγάλες συμφορές του ιερού αγώνα υπέρ της ελευθερίας του Έθνους, και αναστάσεως της πατρίδας μα, και τα μεγάλα και ηρωικά ανδραγαθήματα των κοντινών προγόνων μας, όλες οι επερχόμενες γενιές οφείλουν ευγνωμοσύνη, τιμή και ανάλογο χρέος.


  1. 1. Σπυρίδωνος Τρικούπη: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΝΑΑΣΤΑΣΕΩΣ», τομ.1ος, κεφ. Ε., σελ. 65.
  2. 2. Ν. Μακιαβέλλι: «Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ – σχολιάζει ο Μέγας ΝΑΠΟΛΕΩΝ», εκδ. Σκαραβαίος, κεφ. 13.
  3. 3. Σπ. Τρικούπη, ως σημ. 1, κεφ. Α.
  4. 4. Αυτόθι: Προίμιον.
  5. 5. Ν. Μακιαβέλλι, όπως σημ. 2, κεφ. 13.

 

Αφήστε σχόλιο...

Διαφήμιση

Προσεχή Γεγονότα

Καμία εκδήλωση

Διαφήμιση (1a)

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 291 επισκέπτες και κανένα μέλος