Μ’ εξόργισε, με γέμισε αποστροφή η σπουδή των “αριστερών” να ...χαρίσουν το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της περασμένης Κυριακής, στη Θεσσαλονίκη, στους... νεοναζί, στους ακροδεξιούς, στους ...γραφικούς, στους εθνικιστές κι ό,τι πιο υβριστικό και απεχθές έβρισκαν πρόχειρο στο λεξιλόγιό τους, για να υποβαθμίσουν, να διαστρεβλώσουν, να εξορκίσουν το εθνικό αίσθημα, την ευαισθησία και την εθνική υπερηφάνεια του ελληνικού λαού, και ιδιαίτερα των Μακεδόνων.

Με αηδίασαν κι εκείνοι, απ’ την αντιπέρα όχθη που άδραξαν την “ευκαιρία”, που τους έδωσαν οι δήθεν αριστεροί ή οι παραπλανημένοι, για να εμέσσουν όλον τον οχετό, που κρύβουν μέσα τους, κατά των κομμουνιστών και της ιστορίας τους, για διαφόρους λόγους ο καθένας τους, ακόμα και θαυμασμού, συνεργασίας ή “έντιμης ανοχής” και υποταγής των προγόνων τους προς τους φασίστες και ναζιστές εχθρούς της πατρίδας, την περίοδο 1940-44.

«Εθνική ομοψυχία», ΜΗΔΕΝ. Κι αυτό χρεώνεται πρωτίστως στην κυβέρνηση και τους εκπροσώπους της, αλλά και στην αντιπολίτευση, που πρώτο της μέλημα είναι να χτυπήσει την κυβέρνηση, αδιαφορώντας για τους τραυματισμούς – τα πλήγματα που μπορεί να προξενήσει στην πατρίδα μας.

Για τούτο θεωρώ καθήκον να υπάρξει μια αντικειμενική διαφώτιση και κάθαρση των εννοιών, πρωτίστως· να ξέρουμε για τί πράγμα μιλάμε!

«Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις»
Αντισθένης
 

Γιατί εάν αναστυλώσουμε το αληθινό εννοιολογικό περιεχόμενο των λέξεων (των ονομάτων), τότε δύσκολα θα μπορεί κάποιος εκών–άκων (θέλοντας και μη), να τις παραλλάξει και να τις διαστρεβλώσει.

 

Εθνος – Λαός – Διεθνισμός

Κατάχρηση κατά κόρον έγινε και γίνεται της λέξης «εθνικιστής» ’ εθνικός (σχετικός με το έθνος) ’ έθνος.

Αλλά εθνικισμός – εθνικιστής, κατά τον Μπαμπινιώτη, είναι μεταφραστικά δάνεια από τα γαλλικά, nationalism & nationaliste ενώ, σύμφωνα με άλλη ερμηνεία, που τη θεωρώ πιστικότερη, εθνικιστής είναι ο εμφορούμενος από τις αρχές του εθνικισμού, που δηλώνει την προσήλωση στην εξυπηρέτηση των εθνικών ιδεωδών1. Παραλλαγή αυτού δε, σε παλαιότερη χρήση, είναι ο εθνικόφρων, δηλαδή, ο φρονών, εμφορούμενος από τα εθνικά ιδεώδη, τα οποία συνοψίζονται, όπως είναι φανερό, στη Δημοκρατία, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, τη Φιλοπατρία και επιτρέψτε μου να προσθέσω, κατά την άποψή μου, το Μέτρο!

Όλα τα προηγούμενα αναφέρονται βεβαίως ως παράγωγα του έθνους. Προτού όμως μιλήσουμε γι’ αυτό, θεωρώ αναγκαίο να αναφερθούμε στο Λαό.

Λαός και λεώς ’ (λεωφόρος) είναι πλήθος ανθρώπων, με πολλές εννοιολογικές παραλλαγές, κατά περίπτωση. Ο “λαός”, ως εννοιολογικό περιεχόμενο δεν είναι ούτε ο δήμος, ούτε η εκκλησία (του δήμου) [“συνάθροιση επί ταυτώ” ’ εκ-καλώ (καλώ έξω) - απευθύνω πρόσκληση]2, ούτε όμως και όχλος. Είναι πλήθος ανθρώπων, συνήθως ομοειδές, όχι οπωσδήποτε του ιδίου έθνους ή της φυλής ή του γένους. Εξειδικεύεται, κατηγοριοποιείται με κάποιον επιθετικό προσδιορισμό:

...Ο “εργαζόμενος λαός”, ο “λαός του... Ολυμπιακού” (οι οπαδοί του), “ο ελληνικός λαός”. Ο όρος αυτός προσδίδει εθνική ταυτότητα, ενώ, το φαινομενικά ταυτόσημο, «ο λαός της Ελλάδος», μπορεί να σημαίνει απλά, τους μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα ομοεθνείς.

Τώρα μπορούμε να δώσουμε έναν πρώτο ορισμό για το Έθνος! Ο «ελληνικός (ή άλλος) λαός» εν δυνάμει, δηλαδή διαχρονικά και διατοπικά, είναι “έθνος”. Οι Έλληνες του σήμερα, του «χθες» και του «αύριο», οι Έλληνες της Ελλάδος, της Κύπρου, της διασποράς, είναι το ελληνικό έθνος!

 

Έθνος είναι ο λαός εν δυνάμει.

Δεν μπορεί επομένως κανείς να είναι “λαϊκός” ή “λαϊκιστής”, χωρίς να είναι “εθνικός” ή “εθνικιστής”.

Μα θαρρώ πως τ’ αποδίδει καλύτερα από εμένα, ποιητικά, ο Κωστής Παλαμάς:

Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν
θα ‘ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές, θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι, οι νεκροί.
 

Εμβόλιμα να πω και να θυμίσω πως, σ’ αυτούς τους «αγέννητους και τους νεκρούς», πράγματι χρωστάμε χρέος ιερό· όχι σ’ αυτούς που πληρώνουμε, που γι’ αυτούς εκπλειστηριάζουμε, που ξεπουλάμε αυτά που δεν μας ανήκουν, αφού τα χρωστάμε « σ’ αυτούς που πέρασαν και σ’ όσους θα περάσουν».

 

Αυτούς που πληρώνουμε, μας χρωστάνε!

Κι όμως ξεδιάντροπα σιωπάμε, ενώ αυτοί, «που ήρθαν και θα ‘ρθούν»,
που πράγματι χρωστάμε, θα μας «εκπλειστηριάσουν» την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά μας!
 
 
 

Ο ορισμός του Έθνους από τον Στάλιν

Ας δούμε λοιπόν πως όρισε την έννοια του έθνους ο πιο «ατσάλινος» αριστερός, ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Στάλιν).

Έθνος είναι η ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, πάνω στη βάση της κοινότητας στη γλώσσα, στο έδαφος, στην οικονομική ζωή και στην ψυχοσύνθεση της κοινότητας, στην κουλτούρα3. (Δηλαδή ήθη, έθιμα, παραδόσεις και συνείδηση του ανήκειν στο συγκεκριμένο έθνος).

Εδώ ο Στάλιν λέει ό,τι κι ένας αστός πολιτειολόγος4, εξαιρώντας την «κοινή θρησκεία» και προσθέτοντας την «οικονομική ζωή».

Δεν μπορώ όμως ν’ αποφύγω τον πειρασμό ν’ αναφερθώ στον «ορισμό» που έδωσε ο Ηρόδοτος εξιστορώντας τους περσικούς πολέμους (9, 144 κ.επ.). Συμβουλεύει ο Δημάρατος τον Ξέρξη, που νόμιζε ότι θα κάνει «περίπατο» στην Ελλάδα, για να την καταλάβει:

Πρόσεξε, βασιλιά, γιατί μπορεί οι Έλληνες να είναι χωρισμένοι, αλλά όταν τους επιτεθεί ξένος, γίνονται μια γροθιά, γιατί έχουν το όμαιμον, (κοινή καταγωγή), ομόγλωσσον, ομόθρησκον (κοινή γλώσσα και θρησκεία) και ομότροπον (και τις ίδιες συνήθειες).

Και απεδείχθη προφήτης κακών για τον υπερφίαλο δεσπότη. Τα δύο τρίτα του στόλου του, στη ναυμαχία της Σαλαμίνας καταστράφηκαν και οι στρατιώτες του έτρεχαν να κρυφτούν. Έτσι, που η δύστυχη μάνα του, βασίλισσα των Περσών, ν’ αναρωτιέται για τους Έλληνες:

«Ποιος είναι ο ποιμένας τους και ποιος τους διατάζει στο στρατό;» για να πάρει την απάντηση: «Δεν είναι δούλοι, ούτε υπήκοοι είναι κανενός»5!

Ε, τώρα, τα ‘χουμε ξαναπεί για τα παράγωγα: Εκείνος που ανήκει στο έθνος, είναι εθνικός. Εκείνος που υπερασπίζεται ό,τι είναι εθνικό είναι εθνικιστής. Όταν το εμπορεύεται είναι εθνοκάπηλος, όταν είναι φανατικός και εχθρικός ή περιφρονητικός προς τ’ άλλα έθνη, είναι σοβινιστής, όποιος είναι προσκολλημένος στην «ανωτερότητα» της φυλής του γενετικά, είναι ρατσιστής, κι όποιος “έχει μπλέξει τα μπούτια του” είναι εθνοφοβικός.

Δι-εθνιστής, με την έννοια της συνεργασίας και ειρηνικής συμβίωσης των λαών, προϋποθέτει ότι είσαι εθνιστής πρωτίστως. Τώρα, επειδή κάτω από ειδικές ιστορικές συνθήκες και μεθοδεύσεις, ο εθνισμός ή ο εθνικισμός έχει φορτιστεί αρνητικά, να τον αποφορτίσουμε. Όχι να το αποτάξουμε “μετά βδελυγμίας”, όπως μας ζητούσαν να δηλώσουμε για τις ιδεολογίες μας!

 


  1. Λεξ. Δημητράκου, πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών
  2. Λεξ. Μπαμπινιώτη και Liddell & Scott.
  3. Στάλιν: «Ο Μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα», (εκδ. «Ειρήνη», σελ. 7).
  4. Δ. Βεζανής: «Γενική Πολιτειολογία» σελ. 47 κ.επ.
  5. Αισχύλος: «Πέρσαι» 241-242.

 

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1906 επισκέπτες και κανένα μέλος