Οκτώ ημέρες για μια ...κολοβή κολονοσκόπηση!
γράφει ο: Kώστας Βενετσάνος

 

Για το Ασκληπιείο Γενικό Νοσοκομείο Βούλας έχουμε γράψει αναρίθμητες φορές, εδώ και είκοσι χρόνια, στην εφημερίδα ΕΒΔΟΜΗ, και άλλα τόσα παλιότερα στην «Αδέσμευτη Δημαρχία». Σχεδόν πάντα με καλά λόγια, για τη χρησιμότητά του και την προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο και πάντα για τη βελτίωσή του, τη διάσωσή του ακόμη και το καλό του, βεβαίως, προς όφελος του συνόλου.

Έχουμε αγωνιστεί και έχουμε συμβάλει αποφασιστικά και δυναμικά, για να μην πάει σε ιδιώτες το ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ, συντασσόμενοι με τους εργαζόμενους και το λαό. Με τα δημοσιεύματα και τις παραινέσεις μας, έχει απασχοληθεί επανειλημμένα το Δημοτικό Συμβούλιο Βούλας (τότε), έχουν γίνει ερωτήσεις στη Βουλή κ.λπ., κ.λπ.

Κάποιες φορές έχουμε ασκήσει και κριτική (αξονικός τομογράφος, εσφαλμένες τοποθετήσεις Διοικητών κ.ά.). Εχουμε κάνει ρεπορτάζ για τις κτιριακές εγκαταστάσεις και έχουμε ...κουβαλήσει βουλευτές για να μην καταργηθούν κλινικές. (Συγχωρέστε με, παρασύρθηκα προλογικά σε μίνι «απολογισμό»).

Ε, τώρα είναι καιρός να ταράξω πάλι τα νερά, από μέσα (πάλι), ως νοσηλευόμενος. Εκεί κάνεις το καλύτερο ρεπορτάζ: ΑΘΑΝΑΣΑΚΕΙΟ (χειρουργική), «Μυς Αθανασάκειο» όπως το είχε ζωγραφίσει γιατρός χειρουργός στο παρελθόν. Παλιότατο κτίριο. Για όσους επιζητούν «ξενοδοχειακές» υπηρεσίες, δεν θα το συνιστούσα.

Συντήρηση μηδενική, καθαριότητα ανεκτή, ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό ευγενικό ως επί το πλείστον, ευχάριστο. (Το νοσηλευτικό αριθμητικά ανεπαρκές).

Υπευθυνότητα, στο επίπεδο των στενών νοσηλευτικών καθηκόντων: αν κάποιοι φωνασκούν, αν έχουν την τηλεόραση δυνατά, αν μένει η πόρτα ανοιχτή, από κάποιους αδιάφορους επισκέπτες ή υπάλληλος, αν έχουν καεί οι λάμπες της κοινόχρηστης τουαλέτας και είναι κατασκότεινα, ποιος είναι ...αρμόδιος;

Αυτά που λέω, δεν είναι υποθετικά. Είναι απόλυτα πραγματικά, πέρα για πέρα αληθινά και ...μινιμαλιστικά.

Ο ένας τηλεφώνησε στη γυναίκα του, να του φέρει σεντόνια γιατί είχαν λερωθεί ημέρες και δεν του τα ‘χαν αλλάξει. Του τα άλλαξαν όταν ήρθε η γυναίκα του. Εμένα του ιδίου μου ζήτησαν οι γιατροί να τους πω την απόχρωση των ...προϊόντων του πεπτικού μου συστήματος. Τους είπα ότι στις τουαλέτες «δεν βλέπω τη μύτη μου», γιατί είναι καμμένες και οι τρεις λάμπες. Τελικά τις άλλαξε ο γιος μου (φωτο). Και είδαμε όλοι το φως ...κι εγώ την απόχρωση!

Τις προάλλες στο φυσικοθεραπευτήριο, η νοσηλεύτρια προσπαθούσε να βάλει το φις της συσκευής διαθερμίας στην ...αιωρούμενη πρίζα, που είχε ξεκολλήσει και κρεμόταν από τον τοίχο με κίνδυνο όχι μόνο της ίδιας. Τη ρώτησα γιατί δεν ειδοποιεί το συνεργείο συντήρησης (υπάρχει;) και μου απάντησε αφοπλιστικά: «Όλα εγώ θα τα κάνω; Δεν είναι δική μου δουλειά!»

Κι άλλα κι άλλα, «ων ουκ έστιν αριθμός». Τα οποία, όμως αποδεικνύουν ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», πέραν της οικονομικής δυσπραγίας: Η αγάπη προς το δέον, το πρέπον, το επιβαλλόμενο από την αρμονική κοινωνική συμβίωση, το οποίον όμως υποκύπτει μπρος στην Αυτού Μεγαλειότητα τη γραφειοκρατική αντίληψη και το αξίωμα της «ήσσονος προσπάθειας» ως απομίμηση της βασικής κεφαλαιοκρατικής αρχής, του μείζονος κέρδους (απολαβής), με την καταβολή του ήσσονος κεφαλαίoυ, mutatis, mutandis (όμοια στα όμοια).

Πάντως, δεν ήμουνα εγώ «αρμόδιος», ν’ αλλάξω τη λάμπα!

Οκτώ ημέρες για μια ...κολονοσκόπηση!

Και το ...κερασάκι το οποίο άπτεται και του οικονομικού κόστους! Παρέμεινα μέσα στο νοσοκομείο οκτώ ημέρες περιμένοντας να κάνω μία κολονοσκόπηση! Περιμέναμε άλλοι δύο στο ίδιο δωμάτιο για τον ίδιο λόγο. Έφτασε επιτέλους η ημέρα να την πραγματοποιήσω, στο γαστρεντερολογικό τμήμα. Αυτό βρίσκεται εκτός της Α’ Γεν. Χειρουργικής, σε απόσταση 100 μέτρων περίπου. Με παραλαμβάνει και με μεταφέρει ασθενοφόρο. Δεκάλεπτη αναμονή, προετοιμασία, ελαφρά νάρκωση (μέθη), ενδοσκοπική εξέταση – κολονοσκόπηση – επιστροφή. Διάρκεια το πολύ δεκαπέντε λεπτά. Σύνολο, το πολύ μισή ώρα. Κι όμως, γίνεται μόνο μια κολονοσκόπηση την ημέρα, ενώ περίμεναν, για την ώρα, άλλοι δύο ασθενείς από το δωμάτιό μου...

Γιατί αυτή η βραδυπορία; Γιατί να καταλαμβάνονται δύο τουλάχιστον κρεβάτια με τα αντίστοιχα έξοδα νοσηλείας για το ασφαλιστικό σύστημα που νοσεί βεβαίως.

Άνετα θα μπορούσαν να εξεταστούν τρεις ασθενείς με συνολική διάρκεια μιάμισης ώρας1 Ο υπόλοιπος εργάσιμος χρόνος θα επαρκούσε για την εξέταση εξωτερικών ασθενών.

Α, θα ξαναεξεταστώ ταλαιπωρούμενος μετά ένα – δύο μήνες, για να υποστώ «πολυεκτομή» ενός μικρού πολύποδα, γιατί το νοσοκομείο, άκουσον – άκουσον δεν είχε τη σχετική συσκευή αφαίρεσής του, που πραγματοποιείται κατά την διάρκεια της εξέτασης!

Μήπως τεχνηέντως απαξιώνουμε τη δημόσια υγεία, για ν’ αναδείξουμε την ιδιωτική: Λέω, μήπως...

Kώστας Βενετσάνος


Υ.Γ. Ευχαριστώ το ιατρικό και νοσηλευτιό προσωπικό για τη φροντίδα που με περιέβαλαν κατά τη νοσηλεία μου.

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 1312 επισκέπτες και κανένα μέλος