«η πραγματική ύπαρξη της πόλης μας εκφράζεται μέσω της δραστηριότητας της “Σχολής Ευελπίδων” και δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο;»

Η ερώτηση αυτή δεν είναι ρητορική και εννοείται πως δεν κάνω λογοπαίγνιο. Από τη Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2018, η Λεωφόρος «Βάρης – Κορωπίου» μετονομάζεται σε «Ευελπίδων». Δεν γνωρίζω ούτε, εξ άλλου, ενδιαφέρομαι να πληροφορηθώ τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, οι οποίες οδήγησαν τη δημοτική αρχή των 3Β σ’ αυτή την απόφαση της μετονομασίας. Ενδιαφέρομαι πρωτίστως να εκθέσω τρεις όψεις του μείζονος αυτού κοινωνικού προβλήματος, το οποίο δημιούργησε η δημοτική ηγεσία της τοπικής κοινωνίας.

Η μετονομασία δρόμων, πλατειών και άλλων δημοτικών χώρων δεν μπορεί να είναι γραφειοκρατική υπόθεση ενός δημάρχου. Προϋποθέτει δημιουργικό και αποτελεσματικό διάλογο, μέσω διαβουλευτικών διαδικασιών, όλων των εμπλεκομένων. Εξ άλλου, το όνομα εν γένει και επί του προκειμένου η ονομασία ενός δρόμου δεν μπορεί να επιβάλλεται με ανεξέλεγκτες αποφάσεις, ακόμη εάν αυτές οι αποφάσεις προέρχονται από μία εκλεγμένη (δηλ. νομιμοποιημένη) πολιτική αρχή.

Η μετονομασία της λεωφόρου “Βάρης - Κορωπίου” σε οδό “Ευελπίδων” στην ανάλυσή μας εξετάζεται από τρεις σκοπιές: πρώτον, την ιστορική-συνειδησιακή, δεύτερον, την κοινωνική και τρίτον, την οικονομική. Σχετικά με την πρώτη αναφορά μας, αξίζουν να τονισθούν τα εξής δύο στοιχεία: πρώτον, ότι από τότε που χαράχτηκε αυτός ο δρόμος, δηλαδή ο δρόμος “Βάρης - Κορωπίου”, φέρει τη σχετική ονομασία. Όλοι οι εμπλεκόμενοι, όλοι οι δρώντες σε όλους τους τομείς, στις μετακινήσεις τους, στις οικονομικές συναλλαγές τους και στην καθημερινή δρατηριότητά τους, ονομάζουν τον δρόμο με την ονομασία, η οποία καθιερώθηκε ιστορικά. Και ας σημειωθεί, ότι στην προκειμένη περίπτωση, η ονομασία αυτού του δρόμου για τον οποίο μιλάμε, είναι εγγενής, δηλαδή προέκυψε από τις τοποθεσίες. Δεν έχουμε να κάνουμε με μία επίκτητη ονοματοδοσία, για να τιμηθεί ένα ιστορικό συμβάν (είτε πρόκειται για ιστορικό πρόσωπο, είτε πρόκειται για καταγραφή ιστορικής μνήμης εν γένει). Δύο τόποι ή περιοχές της Αττικής (η Βάρη και το Κορωπί) συνδέονται μέσω αυτού του δρόμου.

Δεν θα ήθελα να επεκτείνω την επιχειρηματολογία μου και να αναφέρω περισσότερα σχετικά με την ιστορικο-συνειδησιακή υπόθεση του δρόμου. Να τονίσω μόνον μία παράμετρο της προβληματικής μας, η οποία έχει να κάνει με την τύχη παρόμοιων πρωτοβουλιών. Αναφέρω χαρακτηριστικά και ενδεικτικά: Η μετονομασία της οδού “Πανεπιστημίου” σε οδό “Ελ. Bενιζέλου” (κέντρο της Αθήνας) είναι αποκαλυπτική. Στα χαρτιά ο δρόμος είναι οδός Ελ. Βενιζέλου, στη ζωή όλων μας ονομάζεται “Πανεπιστημίου”.

Η δεύτερη όψη του προβλήματος, δηλαδή η κοινωνική, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Γερμανός κοινωνιολόγος Georg Simmel (1858-1918) σ’ ένα θαυμάσιο κείμενό του για την πόλη, σημειώνει ότι “μία περιοχή είναι η πραγματική έκταση της πόλης στο βαθμό που σ’ αυτήν εκφράζεται η πραγματική ύπαρξή της”. Με άλλα λόγια για να “μεταφράσω” τον Simmel στα δικά μας: η μετονομασία ενός δρόμου δεν είναι γραφειοκρατική υπόθεση, αλλά πολιτικό έργο της πραγματικής ύπαρξης της πόλης. Για την πόλη των 3Β, λοιπόν, η δημοτική αρχή ανέλαβε μία πρωτοβουλία, η οποία είναι καταδικασμένη να αποτύχει επειδή ακριβώς αγνόησε την πραγματική ύπαρξη του κοινωνικού βιόκοσμου (δηλαδή της καθημερινότητάς μας) στην περιοχή μας. Το ερώτημα είναι ανοιχτό και περιμένει την απάντησή του από την δημοτική αρχή για ποιούς λόγους η “Σχολή Ευελπίδων” αναγορεύεται σε δεσπόζουσα αρχή στην περιοχή της πόλης; Μήπως, άραγε η πραγματική ύπαρξη της πόλης μας εκφράζεται (κατά τον Simmel) μέσω της δραστηριότητας της “Σχολής Ευελπίδων” και δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο;

Η τρίτη όψη του προβλήματος, δηλαδή η οικονομική, είναι χειροπιαστή. Εννοώ, ότι δεν είναι τόσο, ενδεχομένως αφηρημένη, όπως τυχόν φαίνεται η μέχρι τούδε ανάλυσή μου. Το μικρο-σύστημα της πραγματικής οικονομίας στην ευρύτερη περιοχή του δήμου των 3Β αναγκάζεται να υποβληθεί σε δαπάνες, οι οποίες ούτε ήταν προβλέψιμες, αλλά και ούτε είναι αναγκαίες. Σε μία εποχή κρίσης ποιοί άραγε λόγοι επιβάλλουν την καταχώρηση αυτής της οικονομικής σπατάλης; Όλες οι επιχειρήσεις, τα μαγαζιά και κάθε οικονομικώς δρων, μέσω της απόφασης για την μετονομασία, υποχρεώνεται να ξοδέψει ποσά, τα οποία δεν έχει!

Ως συμπέρασμα στην ανάλυση, την οποία εξέθεσα, θα ήθελα να τονίσω δύο πράγματα: πρώτον, ότι η μετονομασία της λεωφόρου “Βάρης - Κορωπίου” δεν είναι μόνον μία γραφειοκρατική υπόθεση που δεν έχει μέλλον, αλλά δημιουργεί προβλήματα και προξενεί αναστάτωση στην ίδια την κοινωνική και την οικονομική ζωή της περιοχής. Και το δεύτερο σημείο έχει να κάνει με τον πολιτικό αναστοχασμό σχετικά με την πόλη, τον δήμο και την περιοχή. Η “Σχολή Ευελπίδων”, εισχωρεί στο δημόσιο χώρο της πόλης των 3Β και η ίδια η πόλη αποκτά, τελικά, και την αστική συνείδησή της και την πραγματική ύπαρξή της (κατά τον Simmel)! Η παρατήρηση μου αυτή είναι ειρωνική. Περιμένω τον εορτασμό της 12ης Νοεμβρίου 2018 και στο ζήτημα θα επανέλθω.

 

* Σημείωση: Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι καθηγητής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ στο ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 413 επισκέπτες και κανένα μέλος